سندرم پیریفورمیس – تعاون پرتال

سندرم پیریفورمیس یک اختلال عصبی عضلانی غیر شایع هست که به دلیل فشار آوردن عضله پیریفورمیس بر روی عصب سیاتیک ایجاد می شود.

عضله پیریفورمیس، عضله ای باند شکل هست و در باسن و در نزدیکی بالای مفصل ران قرار دارد. این عضله درحرکت بدن تعدادان حیاتی نیست زیرا در مفصل ران تثبیت‌ انجام گرفته و منجر به چرخش ران به دور بدن می‌شود.

این عضله فرد را قادر به راه رفتن، تغیر وخانوم از یک‌پا به‌ پای دیگر  می‌کند و درنهایت سبب ایجاد تعادل می شود. تقریباً در هر حرکت باسن و پاها مانند ورزش کـــردن و یا بلند کـــردن اجسام چرخش ران این عضله فعالیت می کند.

عصب سیاتیک یک عصب ضخیم و بلند در بدن هست که از طریق عضله پیریفورمیس با پشت ساق پا و درنهایت به‌صورت شاخه‌ای به اعصاب کوچک‌تر در پا می‌رسد. فشردگی رشته‌های عصبی با اسپاسم عضله پیریفورمیس ایجاد می‌شود.


علائم و نشانه‌های سندرم پیریفورمیس

سندروم پیریفورمیس معمولاً با درد، سوزش، بی‌حسی در باسن شروع می‌شود. درد می‌تواند انجام گرفتت یافته و به طول عصب سیاتیک گسترش یابد. با توجه به عضله پیریفورمیس، فشردگی رشته عصبی در عصب سیاتیک می‌تواند به تولید درد در حالت نشسته در صندلی ماشین و یا در حین حرکت شود.

ممکن هست که درد در هنگام بالا رفتن از پله‌ها و یا ایجاد فشار مستقیم بر عضله پیریفورمیس و حتی نشستن طولانی‌ مدت ایجاد گردد. در اغلب موارد فشار روی عصب سیاتیک به دلیل سندروم پیریفورمیس نیست.


تشخیص سندروم پیریفورمیس

هیچ آزمون قطعی برای سندروم پیریفورمیس وجود ندارد. در زیادی از موارد، سابقه تروما به این ناحیه به علت فعالیت‌های انجام گرفتید مانند دویدن و یا نشستن طولانی‌ مدت می‌تواند به ایجاد این سندرم منتهی شود. تشخیص سندرم بر اساس گزارش بیمار و علائم و معاینه فیزیکی با هستفاده از  انواع حرکات برای مشخص انجام گرفتن درد در عضله پیریفورمیس صورت می‌گیرد.

در برخی از موارد در هنگام معاینه فیزیکی می‌توان به نقص در عضله پیریفورمیس پی برد. از آنجاکه علائم می‌تواند در شرایط مشابه دیگر رخ دهد هستفاده از تست های رادیولوژی مانند MRI می‌تواند برای رد کـــردن فشردگی عصب سیاتیک مانند فتق سیاتیک ضروری باانجام گرفت.


درمان سندرم پیریفورمیس

اگر درد با نشستن یا فعالیت‌های خاص ایجاد شود، می‌بایست از موقعیتی که منجر به بروز درد انجام گرفته هست جلوگیری شود. هستآسوده، یخ، و حرارت می‌تواند به تسکین علائم کمک کند. متخصص فیزیوتراپ می‌تواند پلن‌های تمرینی را برای کاهش فشار به عصب سیاتیک ارائه دهد. همچنین شیوه‌های درمانی برای هستخوان نیز به تسکین درد و افزایش دامنه حرکت کمک می‌کند.

برخی از ارائه‌دهندگان مراقبت‌های بهداشتی ممکن هست داروهای ضدالتهابی، شل کننده‌های عضلانی، و یا داروهای تزریقی مانند کورتیکوهستروئید و یا بیهوشی توصیه کنند.

درمان‌های دیگر مانند آیونتوفورزیس، با هستفاده از جریان الکتریکی سرد و تزریق سم بوتولینوم (بوتاکس) توسط برخی از پزشکان نیز ارائه‌انجام گرفته هست. هستفاده از خواص فلج‌کننده سم بوتولینوم، تزریق بوتاکس برای از بین بردن سفتی عضلانی و فشرده‌سازی عصب سیاتیک در جهت به حداقل رساندن درد می‌تواند کارآمد باانجام گرفت. درنهایت عمل جراحی به‌عنوان آخرین راه‌کار توصیه می‌شود.


پیشگیری از سندرم سیاتیک

ازآنجاکه سندروم پیریفورمیس معمولاً توسط ورزش و یا حرکات جنبشی مکرر بر عضله پیریفورمیس مانند دویدن و حرکات ناگهانی ایجاد می‌شود، پیشگیری می‌تواند نقش مهی در پیدایش این مشکل داشته باانجام گرفت. جلوگیری از فعالیت‌های حرکتی و یا ورزش در تپه‌ها و یا سطوح ناهموار یکی از این راه‌کارها هست.

گرم کـــردن معقول قبل از فعالیت و افزایش انجام گرفتت آن به‌تدریج، به‌کارگیری ورزش‌ها و حرکات اصولی در پیاده‌روی و ورزش نیز از دیگر موارد پیشگیری‌کننده هست.  اگر در حین فعالیت درد رخ داد می‌بایست از فعالیت جلوگیری شود و تا هنگامی‌که درد فروکش کند فرد باید هستآسوده کند. می‌توان از مراقبت‌های بهداشتی نیز هستفاده کـــرد.

 


ترجمه انجام گرفته از وبسایت: www.webmd.com

نوشته سندرم پیریفورمیس – تعاون پرتال اولین بار در پرتال تعاون پدیدار شد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.