عشق واقعی من

به نام خدا

سلام، بچع ها وقتی پست عشق اینستاگرامی رو گذاشتم، اولاش تردید داشتم که کارم درسته یا غلط. ولی کم کم دیدم نظرات خیلی زیاد و ادامه داره، این یعنی توجه خیلیا جلب شده. همچنین میتونم بگم نظرات هرچند باهم متفاوت بودند اما دلسوزانه بود همشون و راه حل ارائه داده بودند.

این باعث شد که من یک بار دیگه عشق واقعی رو با خودم مرور کنم و نظر من درباره عشق شاید برای شما عجیب باشه، ولی برا خودم این نوع عشق خیلی شیرینه:


عشقت اونی نیست که بخاطرش آرایش کنی تا خوب نگاهت کنه، بلکه اونیه بخاطرش لباس یقه بسته بپوشی تا وقتی میبینیش نگاهشو ازت ندزده و جلوش خجالت نکشی... اونی که اومده خودتو ببینه نه جسمت رو ...

عشقت اونی نیست که با قصد و غرض لب هات رو ببوسه، بلکه اونیه که بی قصد و غرض پیشونیت رو ببوسه...

عشقت اونی نیست که تو روزهای خوشی الکی بگه دوستت دارم و برات استیکر قلب بفرسته، بلکه اونیه که تو لحظه های سختی با حرفای خوبش بهت روحیه بده تا از تنگنا عبور کنی...

عشقت اونیه که عزیزم گفتنش از سر صداقت و ازته قلبش باشه، نه لق لقه ی زبونش...

عشقت اونیه که کنارت باشه حتی اگر حضور فیزیکیش رو احساس نکنی.

عشقت اونیه که تشنه ی دیدنش باشی حتی اگر جواب نامه هاتو نده... حتی اگر روزی چندتا جمله بیشتر نتونید حرف بزنید...

همونی که به شدت منتظر اومدنشی، همون که خیلی منتظرشی

عشقی که من دارم خیلی متفاوت از بقیه است...

فکر نکنم بیشتر آدما این طرز عشق رو تجربه کنند...

عشق من دلم برات تنگ شده...

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.